Kaatje

Kaatje schrijft over de Laares

Mijn naam is Bianca de Kooter en woon sinds 2008 in de Laares. Als ik als iemand vertel dat ik in de Laares woon, komen de verhalen over vroeger vanzelf. ‘Ik ben niet van hier’, dus daar wil ik meer van weten! De komende maanden duiken we in het archief voor vergeten verhalen, als herinnering voor bestaande wijkgenoten en ‘nieuwe’ geschiedenis voor nieuwe wijkgenoten.


nr.9 – 2018

Kaatje zegt haar grote vriend vaarwel

Misschien heeft u ‘m wel eens zien lopen? Samen met de schilder of met de schrijfster? Hij was groot, sterk, stoer én wit. Parmantig liep hij zijn ronde, aanvankelijk bijna niet te houden zó sterk tot uiteindelijk als een trouwe rustige viervoeter. Hij is niet meer…

Stil is het in huis, geen geluidjes, geen gesnuif, geen grote voorpoten op haar benen en… bijna geen haren meer in huis. Kaatje mist de ronde die gepaard ging met enige bouwinspectie ☺ en een vorm van regelmaat in contact met anderen op min of meer dezelfde ronde. Leuke gesprekken, onverwachte ontmoetingen of juist het omlopen, omdat onze viervoeters elkaar niet zo konden waarderen.

Vaarwel grote vriend, schrijft Kaatje met een grote glimlach. Dank voor je knuffelsessies, voor de gesprekjes die ze met je mocht voeren, je tomeloze energie, je lieve blik en onvoorwaardelijke trouw.

Kaatje


nr.6 – 2018

Kaatje verlangt

Kaatje denkt na over verlangen nu de zomervakantie nadert. Thuis wordt er gebrainstormd wat haalbaar is en wat iedereen leuk vindt om te doen tijdens de 3 vrije weken. Verlangens die verschillen tussen man, vrouw en kind, tussen rust en beweging, tussen zoeken en vinden. Ieder met zijn eigen beeld en ervaring die we al hadden met elkaar of willen krijgen.

Kaatje gaat weer naar het hoge Noorden en ze verlangt ernaar. Het hoge Noorden spreekt me aan op eigen mijn initiatieven, mijn creativiteit, mijn inzicht en verlangen naar vrijheid om te kiezen. Verlangen die losstaat van vermaakt worden. Niet de makkelijkste weg om de nemen, omdat niets vaststaat en toch verlang ik ernaar. 

Soms zijn er momenten, dat ik juist verlang naar vastomlijnde dingen of dat de ander even zorgt voor mij als de nood hoog is. Kaatje verlangt naar overzicht als het hoofd en hart een chaos is. Misschien heeft verlangen vooral met ervaringen te maken, met wat jij en ik samen kunnen ervaren of voor elkaar kunnen betekenen? Dan wordt verlangen geen verwachting maar een onverwachts geschenk…

Dank je wel!

Kaatje


nr.5 – 2018

Kaatje overkomt humor

Het jaar tweeduizend achttien verloopt voor Kaatje tot nu toe anders dan verwacht. Lichamelijke beperkingen die langer lijken te duren dan verwacht, zorgen ervoor dat de dagen op een andere manier ingevuld worden. Het tempo is vertraagd, de lichamelijke conditie verdwenen en verwachtingen ten opzichte van mezelf en anderen moeten bijgesteld worden.

Tisnieaans’ zag Kaatje op een ansichtkaart voorbijkomen. Misschien wel een vereenvoudigde versie van Epictetus, een stoïcijns filosoof uit de 1e eeuw na Christus. Epictetus geloofde dat het geen zin heeft je druk te maken over gebeurtenissen die je niet kunt veranderen of beïnvloeden. En dat lukt me aardig, want ook ik zeg tegen mezelf: tisnieaans.

Tisnieaans komt niet alleen, want tegelijkertijd met het uitspreken van het woord, komt de humor. Humor, die de onverwachte veranderingen in mijn leven regelmatig relativeert en zo het zonnetje in het huis kan laten blijven schijnen. Wel zo aangenaam voor de huisgenoten!

Hou de humor levend, gunt Kaatje de lezer, wat er ook op je pad komt of hoe je naar de toekomst van de samenleving kijkt. Het geeft lucht en ruimte!

Miss Piggy stelt in het nawoord van een boek*: Kop op: stop met (aan)klagen en bedreigen, geniet voortaan onbekommerd van de lach! A smile on your face! For the Pigs in space! 

Kaatje!
*Megatrends van grimlach tot ironie, Adjiedj Bakas


nr.4 -2018

Kaatje kijkt om haar heen

De winter is voorbij, de eerste werkzaamheden in de tuin zijn gedaan. Het is heerlijk om weer buiten te zijn. Kaatje kijkt naar de eerste lentegroeispurtjes in de tuin en leest een gedicht van Kees Spiering:

Kijk, dit is ons gras.
Het is lang en zacht en was er al
voordat wij hier kwamen.
Wanneer je gaat liggen, buigt het zich
als een moeder over je heen.

Kom, zoek een plek in het gras,
leun tegen een stam,
voel het strelen van de wind,
zie de wolken, ons uitzicht,
jouw uitzicht, wees welkom.

Hoe vier jij de lente?

Kaatje


nr.3-2018

Kaatje wil verbinden

De Olympische Spelen zijn weer voorbij. De beelden vanuit Zuid-Korea blijven nog een tijdje in mijn herinnering: Passion Connected! De wil om te verbinden vanuit je passie kan op allerlei terreinen, het hoeft niet bij sport alleen te blijven. Kaatje wil verbinden vanuit haar passie: ontmoeten en bewegen. De Olympische ringen zijn voor mij de verbeelding van verbinding tussen mensen met verschillende achtergronden en passies.

Kaatje was even uit de running van het dagelijks leven. Rust was nodig voor herstel, waardoor er minder mogelijkheden voor ontmoeten en bewegen leek te zijn. En toch lukte het me nu ook om te verbinden. Ten eerste met mezelf en dat wat er gebeurde, daarna met mijn gedachten en uiteindelijk met de mensen dicht om me heen. Ik kwam jou tegen op straat en je vroeg: ‘Niet op de fiets vandaag?’. Korte momentjes van verbinding, zonder uitleg, vol aandacht. Mooi!

Verbinding blijven zoeken, ook als je niet kunt bewegen, even niet kunt ontmoeten, geeft Kaatje inspiratie om hoe dan ook invulling te geven aan het dagelijks leven. Gewoon en in eenvoud, zullen we maar zeggen…
Wat is jouw passie?

Kaatje


nr.1-2018

Kaatje dompelt zich onder in ijs, liefde en aandacht

Het nieuwe jaar is begonnen: 2018! en Kaatje dompelt zich onder in ijs, liefde en aandacht. En op het moment dat zij besloot zich onder te dompelen, las ze over Tolstoj, een Russische schrijver, politicus en filosoof. Er komt een moment, dat je alles hebt, dat het je goed gaat, dat alles lijkt ontdekt te zijn, wat je wilde ontdekken, dat je beeld en taal hebt gevonden, die je wilde vinden. Wat biedt het leven je dan nog als inspiratie, plezier of geluk? Tolstoj overkwam het, dacht na en keek om zich heen. Hij wilde weer deelnemer zijn, zich onderdompelen in het echte leven, namelijk werken, beweging, veel ondernemen en niet alleen maar langs de zijlijn staan en observeren. Hij ervoer, dat het leven ook mooi genoeg zou zijn, zonder grotere reden…

In de winter dompel ik mij al schaatsend onder op de ijsbaan, in
beweging met mezelf en de mensen om mij heen. Zes maanden lang ben ik een en al schaats en ijs en niet alleen dat: ik ontmoet! Ik ontmoet mensen die ik de andere helft van het jaar niet zie, ik ontmoet mensen die ouder of jonger dan zijn dan ik, ik hoor verhalen, ik zie bewegingen en beweeg zelf met het besef dat ik veel te oud ben begonnen met schaatsen om het echt goed te kunnen leren ☺. Maar ik geniet, ik geef me over aan de tijd die het kost om naar de ijsbaan te fietsen, de rondjes te rijden, weer terug te fietsen en ervaar op die manier zeeën van tijd.

Mijn voornemen voor 2018 is onderdompeling in ijs, liefde en aandacht, want het blijft niet bij schaatsen alleen, het werkt door in wie ik ontmoet, ook in de zomer, thuis, school en op het werk…

Kaatje


nr.12-2017

Kaatje overdenkt 2017

En dan nog dit …

Als je in mensen geloofd hebt die het af lieten weten:
ga dan toch door te geloven.

Als je op een wonder gehoopt hebt dat niet is gebeurd:
ga dan toch door en blijf hopen.

Als je een spoor van liefde wilde nalaten dat werd vertrapt:
ga dan verder met liefde.

Als je gedroomd hebt en daarna ontwaakt: droom verder
tot aan de morgen!

Bron: de Talmoed

Kaatje wenst u mooie feestdagen en alle goeds voor 2018 !


nr.11-2017

Kaatje kijkt verwonderd

Het kan bijna niemand ontgaan: het wordt mooi in de Laares! De bouwwerkzaamheden zijn in volle gang. De muren van de eerste huizen tussen het Aldenkampplantsoen en de Singel staan rechtop. Ineens krijgt braakliggend terrein vorm. Kaatje vindt het fascinerend om de vorderingen te zien; graafwerkzaamheden, fundamenten, aanlegpunten voor elektriciteit, de eerste muren en kozijnen. Zo langzamerhand wordt een plek gecreëerd die mensen straks hun thuis gaan noemen.
Plekken waar je ervaringen op doet met elkaar, gebeurtenissen deelt in vreugde en verdriet.

Hoe krijgt deze plek vorm als een thuis, als een veilige plek om te wonen? Welke verwachtingen heb je over de nieuwe plek? Welke plaats wil je innemen als buurvrouw of buurman? Mooie vragen die mij doen verwonderen en beseffen, dat het niet zomaar vanzelfsprekend is, dat we veilig kunnen wonen of ‘ons plekje’ vinden. We zijn afhankelijk van zoveel verschillende factoren en wat is het dan mooi, dat ook de nieuwe bewoners hun kansen en mogelijkheden gaan zien voor een
prettige woonomgeving, voor henzelf en de ander.

Het wordt mooi in de Laares, maar eigenlijk is het al mooi, doordat u, jij en ik er wonen!

Kaatje


nr.10-2017

Stilte na de Storm

Buiten waait het en regent het. Ik zie druppels op de net gewassen ramen. De boodschappen zijn gedaan, ik was net niet voor de regen thuis en ik warm me op met een kop thee. Terwijl ik schrijf denk ik aan warmte, wat hebben we die nodig! Het euforische van de zomer is voorbij, de zomertijd waarin ik alles leek te willen en te kunnen.En dan komt de herfst, misschien wel als geroepen, als tijd voor reflectie en het vinden van warmte bij elkaar.

De lampen gaan aan, we komen weer in het donker thuis van sporten, de nachten zijn lang en het regenpak gaat standaard mee in de fietstas. Ik geef me over aan de herfst en de melancholie die voor mij bij herfst hoort. Eigenlijk wil ik niet gestoord worden en trek me terug om te overdenken in verbinding met toen, nu en dan. Heerlijk, die herfst. Even terug naar af en naar binnen gekeerd, zodat ik weer open kan staan voor verhalen, voor gedachten, voor inzichten, die ik vind bij mensen zoals u en /jij…

Kaatje.


nr.9-2017

Kaatje vult de dagen

De vakantie is voorbij! De straten vullen zich weer met mensen op de fiets, lopend of met de auto. Er is weer beweging in de wijk! Fascinerend hoe de stilte weer gevuld kan worden met beweging.

In de aanloop naar de vakantie, lijkt vakantietijd oneindig lang. De voorbereidingen maken de tijd nog langer, doordat ze gevuld worden met verlangens en voornemens. Wat wil ik zien, wat wil ik doen? Wat neem ik me voor na de vakantie? Als het einde van de vakantie nadert, kan ik me bijna niet voorstellen, hoe ik de dagelijkse activiteiten voor elkaar kreeg in 24 uur. En nu, amper 3 weken later zit ik er middenin en ga ik mee met de stroom.

Er is alleen 1 ding veranderd sinds de vakantie. Ik hou mijn zoetste herinnering levend als vorm van onthaasten en enorm genieten: een hele grote geroosterde marshmallow op een zelfgemaakt vuurtje op een kei-strand in het hoge Noorden. Helemaal Kaatje!

Wat is jouw mooiste herinnering aan de zomertijd?

Kaatje


nr.6-2017

Kaatje ervaart verbinding

Terwijl ik deze ‘Kaatje’ schrijf is het een heerlijke dag. Alles staat in bloei, de zon schijnt en er is geen wolkje aan de lucht. De tuindeur gaat open, kussens in de stoel en… het voetbalseizoen is weer voorbij met Feyenoord als kampioen. Kaatje heeft in Rotterdam gewoond en voelt verbinding, maar dan met de club uit de jaren 80 en 90 van de vorige eeuw. Plakboeken komen tevoorschijn van ‘mijn’ Feyenoord (maar, dat even terzijde J).

Wat brengt voetbal teweeg? En wat beweegt mij? In de zomer is Enschede gast-stad van WEURO 2017. Er is al flink wat in beweging gebracht, onder andere bij voetballende meiden in Nederland, zo ook in Enschede. Kaatje houdt van de verbinding die sport kan geven en ontroert zich regelmatig wanneer mensen elkaar opzoeken tijdens sport. Sport geeft energie en kracht, soms inzicht en vaak vriendschap. Sport kan je boven jezelf doen uitstijgen, je kunt meer dan je dacht…

In verbinding bewegen en elkaar blijven opzoeken, voor Kaatje is het belangrijk. Op naar WEURO 2017 met onze stad als prachtige gast-stad en wie weet stijgen de Oranje Leeuwinnen wel boven zichzelf uit?

Kaatje

Europees kampioenschap vrouwenvoetbal van 16 juli – 8 augustus 2017, zie ook weuro2017.nl


nr.5-2017

Kaatje heeft vragen

Kaatje heeft vragen, heel veel vragen. Vragen over opvoeden, over de wereld, over Nederland, over menszijn, over vriend zijn, over de toekomst, over het verleden en misschien wel over nu. Vragen die niet zo 1,2 en 3 zijn te beantwoorden, omdat er geen pasklare antwoorden zijn. Kortom, levensvragen.

Na een drukkere periode, komen ze ineens op mijn pad en zoek ik naar antwoorden, ik zoek naar verbinding, naar inzicht, naar een helder moment of zoals Martin Bril het verwoordde in het gedicht ‘Kunst’:

Wat we wilen:
momenten
van helderheid
Of beter nog:
van grote klaarheid

Schaars zijn die momenten
en ook nog goed verborgen

Zoeken heeft dus
nauwelijks zin, maar
vinden wel

De kunst zo te leven
dat het je overkomt

Die klaarheid, af en toe

Ik laat de vragen komen, want ik weet, dat het antwoord waait in de wind…

Kaatje


nr.4-2017

Kaatje hoort het knisperen

Om me heen is de natuur volop bezig met het nieuwe seizoen. Vogels fluiten, de eerste zweefvlieg hoor ik voorbij komen en de grasplanten knisperen. Met mijn ogen dicht hoor ik de lente, zalig! Het begin van een nieuw seizoen; over 2 weken ziet alles er anders uit.

Het knisperende geluid van de planten laat mij horen, dat de natuur doet wat het moet doen. Ik heb er als mens geen invloed op. De combinatie van warmte, zon en af en toe regen geeft kracht om de plant te laten zijn, zoals ie bedoeld is om te zijn.

Soms voel ik ook wat knisperen in mezelf. Kleine geluidjes van wensen, verlangens en inzichten. Alleen ik kan ze horen, ik kan ze zelfs niet geheel in woorden vangen. Ik ervaar dat er wat van binnen gebeurt, dat blijkbaar gebeuren moet. Soms is het een kleine verandering, soms leidt het tot een veel grotere stap. Knisperingen, groeimomenten in mezelf als ‘adem voor de geest, want ik ben het steeds zelf geweest’*.

Terug in de tuin, de kerkklok luidt 13.00 uur, blaadjes bewegen zachtjes door de wind, de kippen kakelen; wat voel ik knisperen? De stilte geeft misschien straks antwoord…

Kaatje.                                           *Inspiratie, Mathilde Santing


nr.3-2017

Kaatje heeft al een beetje lentekriebels

Terwijl er nog belangrijke schaatswedstrijden moeten komen, de voetbalwedstrijden van de jeugd waren afgelast vanwege slechte velden, de zon schijnt, het onbewolkt is, dan staan ze ineens voor me: lentekriebels! De niet te stoppen drang naar vernieuwing, opruimen en meer kleur. Maar ja, wat doe je eerst? Ga je genieten van buiten? Of ga je binnen aan de slag? Kiezen kan soms lastig zijn. De wil, de drijfveer om iets te doen of juist niet doen, lijkt van buiten mij zelf te komen. Het is de verandering, die een behoefte schept, waar ik vorige week nog niet aan dacht. En het is blijkbaar elk voorjaar hetzelfde 🙂 !

Binnenkort kunnen we kiezen en dan is het bijna lente. Wat kies ik voor mij, voor mijn medemens, voor mijn kinderen? Hoe laat ik mij informeren? Hoe denk ik zelf? Hoe wil ik omgaan met verschillen en wat is wijs om te kiezen? Als ik lentekriebels voel, dan denk vooral aan verbondenheid, gelijkwaardigheid, schoonheid en inspiratie. Wellicht vage begrippen om daaruit mijn keuze te maken. Maar dat is toch wat ik wil, omdat dat mij een vorm van geluk en vrijheid geeft? Als ik me laat leiden door het verschil, door wat misgaat en niet deugt, door angst omdat ik me niet verbonden durf te voelen met de ander of een negatief toekomstbeeld, dan kies ik anders. Vanuit die begrippen ontstaat bij mij geen inzicht of wijs besluit. Dus Kaatje verlangt naar de lente en neemt een wijs besluit! 

Kaatje


nr.2-2017

Kaatje denkt mee in de Laares

Gezocht: een nieuwe voorzitter! Heb jij je aangemeld? Kaatje wordt aangesproken op haar verantwoordelijkheid als wijkbewoner in de eerste wijkkrant van dit jaar. Wat is mijn antwoord op deze vraag? Er gaan allerlei gedachten door mij heen; ik ben wijkbewoner, ik moet iets doen, 1 dag in de week op donderdag, maar wat kan ik doen, hoe zou ik het moeten, ik kan het helemaal niet doen, want…

En toch zijn er mensen nodig, die het doen! Als mensen maken we samen de wijk in dit deel van de stad. Een mooi afgebakend en overzichtelijk stukje Enschede met zoveel diversiteit. Mensen als inspiratiebron om samen te leven en samen te beleven. Stel je voor dat het echt donker wordt in de wijk? Stel je voor dat er echt geen vrijwilligers meer zijn, die onbaatzuchtig iets voor elkaar willen betekenen? Kaatje blijft schrijven en hoopt voor jou een inspiratiebron te zijn. Wat zou jij willen doen?

Kaatje


nr.1-2017

Kaatje denkt na over 2017 en verder

In de badkamer, jawel, de badkamer, hangt de scheurkalender van Loesje 2017. Ze vraagt of ik al verdacht word van goede daden? Ik heb nog niet verder durven bladeren, stel je voor dat ze me nog meer vragen stelt…

Op Facebook zie ik jaaroverzichten van vrienden verschijnen, in mijn hoofd blader ik terug naar wat we gedaan en beleefd hebben. Een vol jaar waaruit voor mij wederom bleek, dat niets vanzelfsprekend is en blijft. Dat niets vanzelfsprekend is, spreekt mij aan op mijn verantwoordelijkheid. Hoe handel ik, hoe denk ik en wat wil ik?
Technische ontwikkelingen die uiteindelijk voortkomen uit het besef om zorgvuldig om te gaan met de aarde. Ondanks al die technische snufjes blijft één ding belangrijk: het verlangen om elkaar als mens te blijven ontmoeten! En aangezien Kaatje geen van al die technische snufjes kan ontwikkelen, geen futuroloog is en geen politicus, hou ik me graag bezig met het laatste: ik wil blijven ontmoeten 🙂 .

Kaatje wenst je een mooi jaar toe!


nr.12-2016

Kaatje verheugt zich op Kerst

Nog even en het is Kerst. De voorbereidingen zijn in volle gang naar aanloop van deze 2 feestdagen. De dagen worden korter, het wordt kouder, in bijna elk huishouden staat een kerstboom met lampjes en in de straten hebben mensen hun tuin versierd met verlichting. Kaatje zoekt de warmte op tijdens de korte dagen, alleen, met het gezin of zomaar op straat.
 
In de aanloop naar Kerst ontstaat er bij mij een gevoel van verbinding en verbondenheid. Ik zoek mensen op waarmee ik me, door ervaring, verbonden voel en ik zoek onbevangen verbinding met de onbekende mens. Kerst kan voor mij op die manier een moment van aandacht zijn met vragen als: hoe gaat het met je? Hoe denk jij gebeurtenissen in de wereld? Wat wil je doen om te worden wie je graag wilt zijn? Wat zou je kunnen doen om je wensen uit te laten komen? Vragen die voor mij nodig blijven om aan mezelf te stellen en al vragend oprecht te luisteren naar de ander.
 
Kerst is voor mij een moment van samenzijn, een moment net iets langer stilstaan bij mijn gedachten en de gedachten van de ander. En soms ontstaat er iets onverwachts, waar ik tot aan de Pasen mee kan doen :). Ik verheug me erop!
 
Kaatje

nr.11-2016

Weer eens een Kaatje

Buiten regent het en stormt het, binnen waait een opruimbui; de zolder en de kast moeten er aan geloven. Er komen allerlei dingen voorbij, van kleutertijd, tienertijd, puberteit, studententijd, werktijd tot moedertijd. De geschiedenis lijkt zich op zolder te herhalen met spullen uit mijn kindertijd tot spullen van nu, mijn moeder-dochtertijd. Wat bewaar je, wat geef je door en wat doe je weg? Wil je die ene herinnering tastbaar houden of laat je het los? Wil je koesteren wat dierbaar oogt of zoek je de ruimte van een nieuw begin? De betekenis van dingen…, soms de meest alledaagse:

Weer eens

s Morgen na de hagelslag
groet ik de dingen van de dag.
Ik groet de grond waarop ik sta,
de tafel en de tafella,
de lepels, vorken, messen,
de jam van rode bessen,
de kruimels naast mijn bord.
Ik groet het keukenschort.
Dan klim ik op de keukenkruk,
roep uit het raam: wat een geluk!
Dag kat, dag merel, beer
dag buitenlucht, dag weer!
 
Bart Moeyaert
 
En zo ruimt Kaatje verder: dag ledikantje, dag poppenbedje, dag knutselwerkje, dag oude ansichtkaart, dag oude jas. Wat een geluk!
 
Kaatje

nr.10-2016

Kaatje omarmt de herfst

De herfst, hij komt, ik weet het zeker: regen, donker, nat, kou, somber, grijs, maar ook de prachtige gekleurde bladeren, de gezelligheid in huis omdat het eerder donker wordt en de eerste stamppot op tafel. Kaatje houdt van de herfst als moment om te vertragen. Net als de natuur, maak ik me klaar voor de koudere tijden. Ik hoef de tuin niet meer bij te houden, want die is winterklaar. De avonden zijn langer en ik lijk zeeën van tijd te hebben voor creativiteit, boeken, denkwerk en contact. 
 
Wat zou ik willen ervaren tijdens het vertragen? Wat zou ik willen leren van mezelf of van jou? Hoe kijk ik terug naar de zomer? Hoe kijk ik vooruit naar de winter? Kom maar, herfst, ik heb je nodig om een beetje uit te rusten na een lange zomer 🙂 .

Kaatje.


nr.9-2016

Kaatje kijkt ver

Vergezichten, ik zag ze ogenschijnlijk eindeloos in het hogere Noorden. Heeft u ze ook gezien in de zomer, op vakantie of thuis? Vergezichten geven mij het gevoel van schoonheid en vrijheid. Ik ervaar schoonheid doordat het lijkt of alles bij elkaar hoort. Ik ervaar vrijheid omdat het lijkt alsof ik zelf kan kiezen waar ik in de verte naar toe wil gaan. Het ontroert me om deze ervaring van schoonheid en vrijheid te kennen.
 
Soms lukt het me niet om de vergezichten te zien. Er staat dan van alles in de weg. Soms zie ik de schoonheid niet, omdat ik vergeet te kijken of ik ervaar de vrijheid niet, omdat ik vooral bezig ben met alles dat nog moet gebeuren. Ik heb momenten nodig om de vergezichten op te zoeken, ervaring van vrijheid en schoonheid op te doen. Wat heb ik genoten in het hogere Noorden! Ik neem me voor de vergezichten vaker op te zoeken, te zien en te ervaren voor nieuwe inspiratie, het zien van nieuwe kansen en opdoen van frisse energie.
 
Kaatje vraagt zich af, wat jij je hebt voorgenomen in de zomer?

nr.6-2016

Kaatje is ondeugend

Het was zover, er moest iets gebeuren. Iets dat buiten het beeld van een werkneemster, moeder, echtgenote en vrouw viel. In de routine van de dag lukt me veelal om het beeld van de verwachting waar te maken; ik ben op tijd op mijn werk, ik zorg voor ons kind, ik heb mijn man lief en zorg dat het thuis best op rolletjes loopt. Men kan op mij rekenen en meestal reageer ik zoals men verwacht.

Maar soms wil ik even onberekenbaar zijn, een onverwachte beweging maken, even niet voldoen aan een verwachting en logisch zijn. Het lukte me op een vrije donderdagmorgen: gewapend met schaar, folie en glassex ging ik aan de slag. De zon scheen en het was heerlijk warm. Enigszins verlegen plakte ik de eerste rode bloem, dáár ergens op de voorzijde. Een mengeling van intens geluk & ondeugd gingen door me heen: ik heb het weer gedaan!

Deugdzaam leven en ondeugend zijn, wat een heerlijk samenspel in mijn menszijn!

Kaatje vraagt zich af; ben jij weleens ondeugend?


nr.5-2016

Kaatje denkt en gedenkt

Kaatje kent vrijheid. Vrijheid van meningsuiting, van geloof, van beweging, van geaardheid en van denken. Vrijheid die voor mij grenzen opent, mijn creativiteit ontwikkelt, nieuwe gedachten laat zien en mij de verschillen leert kennen. Nog niet eens een speldenpunt vormt onze wijk, als ik de wereldbol voor me zie. Zoom ik in op de speldenpunt dan zie ik meer, ik ontdek vormen en lijnen, die straten en huizen weergeven. Zoom ik nog verder in, dan herken ik mijn huis, mijn tuin, mijn oprit. En plots sta ik zelf op die speldenpunt op de wereldbol. Ik beweeg me tussen de mensen, zie spelende kinderen en geniet van de geluiden van de koolmeesjes in de tuin. Ik ben vrij!
 
Hoe vrij is mijn denken? Hoe vrij is mijn geloof? Hoe vrij is mijn beweging? Hoe vrij is mijn gedachte over geaardheid? Hoe vrij is mijn mening?
 
 
Het is maandagochtend, de zon schijnt, ik neem de tijd om na te denken over vrijheid in aanloop naar Dodenherdenking en Bevrijdingsdag. Ik zoom in gedachten uit en overzie de wereldbol. Ik denk aan de brief die Wubbo Ockels ons naliet, ik zou het bijna vergeten, wat ik ook mezelf toen
beloofde: Laten we ‘het menselijke tijdperk’ begroeten. Laten we stoppen met de vernietiging van de aarde, van de mensheid; van ons. Laat het voor iedereen duidelijk zijn: we moeten een nieuwe houding vinden, een nieuwe cultuur, een nieuwe instelling, een nieuwe eenheid van de mensheid, voor ons voortbestaan (Wubbo Ockels, mei 2014).
 
 
 
 
Ik kies voor vrijheid, eenheid én verantwoordelijkheid. Jij ook?
 
 
 
 
Kaatje

nr.4-2016

Kaatje viert Pasen

De tafel is versierd met gekleurde paaskuikentjes en een paasmandje met chocolade eitjes. Overal verschijnt de gele kleur in huis, het is Pasen! Ik kan niet wachten om naar buiten te gaan zonder jas, korte mouwenshirts te dragen en volop te genieten van de warmte die gaat komen. Met Pasen ontwaakt Kaatje uit haar winterslaap, ze bruist van energie…

Wat doet Pasen nog meer met mij dan alleen verlangen naar mooi weer en buiten zijn? Als ik naar de paaskuikentjes op de tafel kijk, ervaar ik het begin van nieuw leven. De lammetjes worden geboren, misschien krijg ik wel een nestje van vogels in de tuin en ineens zie ik groene knoppen aan de takken verschijnen. Doordat ik het nieuwe leven voor me zie verschijnen, realiseer ik me ook wat voor een kracht er in de natuur aanwezig is. Fascinerend, dat na een periode van donker en kou er toch weer nieuw leven ontstaat!

Misschien is dat ook wel wat ik mezelf ervaar: het lijkt alsof ik opnieuw tot leven kom met bruisende energie, allerlei nieuwe ideeën, creativiteit & beweging. Misschien is Pasen juist wel nodig voor mij om het nieuwe leven om me heen te zien? Misschien ben ik wel deel van dit nieuwe leven, omdat ik het zie, ervaar en wil delen? Daarom vier ik Pasen: ik ervaar weer een beetje nieuw leven in mezelf!
 
Vrolijk Paasfeest!
 
Kaatje

nr.3-2016

Kaatje moet kiezen

Terwijl ik dit schrijf, realiseer me dat ik te laat ben of misschien nog net op tijd. Ik was het ronduit vergeten of had geen inspiratie voor een onderwerp. Het was ook nog mooi weer geweest, de weken vlogen voorbij en zo waren er nog meer redenen om het niet te doen & uiteindelijk te vergeten.

Het brengt me bij een gesprek dat een vader al schrijvend voert met zijn zoon. Je kunt 2 woorden zeggen: ja en nee. Met deze woorden kun je in vrijheid richting geven aan je leven. Ja, ik wil of Nee, ik wil niet. Ik realiseer me dat ik door deze 2 korte woorden vragen aan mezelf kan blijven stellen over wat ik ervaar, wat ik zie, wat ik denk, wat ik doe. Stel ik de vragen niet, dan kan ik niet kiezen en als ik niet kan kiezen, kan ik geen richting aan dat wat ik werkelijk wil. Dus ik moet iets, ik moet ja of ik moet nee. En ik moet ook nog eens consequent kiezen, anders begrijp ik mezelf niet meer.

Dus ja, ik moet vandaag een Kaatje schrijven. Ik moet het, omdat ik eerder de keuze maakte om het te gaan doen. In die keuze kreeg ik alle vrijheid om het te doen.

Ja en nee, vooral nu in deze tijd, waar je door gebeurtenissen om je heen en in de wereld regelmatig met tegenstrijdigheid in jezelf of in de ander geconfronteerd kunt worden. Niet kiezen is geen optie, dan blijf je staan of blijf je verwikkeld in een vreemde situatie. Ik stel mezelf dus vragen, waarop ik ja óf nee kan zeggen en waarop ik soms hard moet kauwen voordat ik durf te kiezen. Die lef om te kiezen geeft mij uiteindelijk een vorm van vrijheid én misschien wel geluk, die geheel is!

Waar kies jij voor?

Kaatje


nr.2-2016

Kaatje speelt graag

Het was niet eens voorspeld, maar ineens lag er een mooie witte deken over het landschap; SNEEUW! Sneeuwlaarzen, jassen, mutsen op, slee uit de schuur en we doken de sneeuw in. Urenlang hebben we samen gespeeld in het witte goud, alsof er geen tijd bestond, alsof er geen leeftijd bestond. We waren even allemaal weer jong.

Wij waren niet de enigen die genoten van het spelen in de sneeuw. Om ons heen verzamelden zich steeds meer kinderen en volwassenen die ik nog nooit eerder ontmoette. We speelden met elkaar! Een ontmoeting vanuit het spel, als samen tijdloos bewegen.

Wat een heerlijk gevoel kan het zijn om in vrijheid & vriendschap te spelen. Wie gaat ermee sleetje rijden als er sneeuw ligt? Of schaatsen als het gevroren heeft? Dan ontmoet ik jou en ontmoeten wij elkaar, zonder doel, zonder tijd & vol plezier!

Kaatje


nr.1-2016

KAATJE KIJKT VOORUIT

Tijdens een wandeling loopt Kaatje op een van haar lievelingsplekken in de wijk: net voorbij de grote kastanjebomen. Een ruime plek met uitzicht op veel huizen in de wijk. Ik luister naar de geluiden om me heen, de meeste geluiden komen van verder weg, elders in de stad. Het is stil in de wijk, het is stil om mij heen en ik kijk vooruit.

Ik kijk vooruit naar het jaar 2016 terwijl de stad om mij heen beweegt. Hoe zal het zijn in 2016? Wat zou ik anders willen doen? Wat zou ik willen leren? Wat zou ik willen maken? Hoe zou ik het jaar willen inkleuren? Waar kan ik iets aan doen? Wat moet ik loslaten omdat ik er niets aan kan doen?

‘Het leven kan alleen achterwaarts begrepen worden, maar het moet voorwaarts worden geleefd’, schreef de Deense denker, Søren Kierkegaard. Vooruitkijken dus &… achterwaarts begrijpen. Ondanks twijfel, onzekerheden & onrust wil ik met vertrouwen het nieuwe jaar tegemoet gaan. Ik wil onbevangen blijven leren en ontmoeten! Jij ook? Heb jij wensen, voornemens of verlangens voor 2016? Laat het me weten en deel het via de Facebookpagina van onze wijk.

Gelukkig Nieuwjaar!

Kaatje


nr.10-2015

Mensen gevraagd namens Kaatje

Mensen gevraagd om de vrede te leren
Waar geweld door de eeuwen model heeft gestaan
Mensen gevraagd die de wegen markeren
Waarop alles wat leven heeft verder kan gaan

Mensen gevraagd om de noodklok te luiden
En om tegen de waanzin de straat op te gaan
Mensen gevraagd om te tekens te duiden
Die alleen nog moedwillig zijn mis te verstaan

Mensen gevraagd om hun nek uit te steken
Voor een andere tijd en een nieuwe moraal
Mensen om ijzer met handen te breken
Al lijkt het ondoenlijk en paradoxaal

Mensen gevraagd om hun stem te verheffen
Verontrust door een wapen dat niemand ontziet
Mensen die helder de waarheid beseffen
Dat wie mikt op een ander zichzelf ook beschiet

Mensen gevraagd die in naam van de vrede
Voor behoud van de aarde en al wat daar leeft
Wapens het liefst tot een ploeg willen smeden
Voor de oogst die aan allen weer overvloed geeft

Mensen gevraagd
Er worden mensen gevraagd
Dringend mensen gevraagd
Mensen te midden van mensen gevraagd

Coen Poort


nr.9-2015

Kaatje wordt verwarmd

Als ik naar buiten kijk, zie ik de bladeren verkleuren. Sommige zijn nog groen, andere worden geel, oranje of zelfs rood. De avond wordt langer, de kamerlampen gaan eerder aan en terwijl ik schrijf verwarmt het kopje thee me onder het genot van een stukje chocolade.

Ik denk aan de zomer: wat deed ik in toen? Wat heb ik beleefd? Waar genoot ik van? Ik geniet na van de zomer, van de lange avonden, van de zon en warmte, van mijn ogenschijnlijke eindeloze energie, van uitgebloeide bloemetjes verwijderen van de planten, van het geluid van spelende kinderen in de achtertuin, van stoepkrijten op de straat…

Ik laat me verwarmen door het kopje thee en geef me over aan de herfst, aan de bladeren die vallen en aan de kou, regen, wind en misschien wel sneeuw die komen gaan. Het is tijd voor een langzamer tempo, de boeken liggen op tafel, de sjoelbak komt tevoorschijn, het eerste kopje warme chocolademelk voor de huisgenoten is gemaakt, de kachel staat aan en de handschoenen en mutsen liggen weer klaar voor gebruik. Ik laat me graag verwarmen en… ik geef graag warmte. Aan wie zou jij een beetje extra warmte willen geven in de herfst?

Kaatje 


nr.8-2015

Kaatje kijkt naar de horizon

In de zomervakantie zocht ik telkens de horizon van de zee op. We reden via de Oost-Europese kust naar het Noorden, om via de kust weer naar het Zuiden te rijden. Ruim 4000 kilometer kust en 1500 kilometer waterweg. Heel veel horizon!

De horizon vormt het uiterste beeld, dat je kunt zien op dat moment. Ik weet dat het beeld verder gaat achter de horizon, ik weet dat de aarde rond is en ik weet dat je er niet afvalt aan het einde van de horizon. Het uitzicht lijkt eindeloos en het lijkt altijd zo te blijven, zoals het op dat moment is. Ik word niet afgeleid als ik naar de horizon kijk en ik kan mijn gedachten laten gaan zonder te denken.

Eenmaal thuis wordt mijn horizon letterlijk verkort. Ik woon in een wijk, ik zie geen zee, mijn hoogste punt in huis is de zolder, daar kan ik nog net de kerktoren zien. De eerste dagen mis ik de horizon, ik mis de eindeloze blik verder weg. Ik moet wennen aan bewegingen om me heen die zo dichtbij zijn, totdat…

ik de berichten hoor over vluchtelingen, die per boot Europa proberen te bereiken. Ik zie beelden van kustgebieden waar duizenden mensen aankomen na een gevaarlijke reis; mannen, vrouwen en kinderen. De vluchtelingen die Europa als horizon hebben; de plek waar ze veilig zijn, waar ze hopen een nieuw leven te kunnen beginnen. Hoe wreed is dan de horizon, als je het beeld ziet van het aangespoelde jongetje?

Mijn horizon, mijn beeld, mijn houvast, mijn droom, mijn verlangens. Ik zal mijn horizon moet onderhouden en verbreden, omdat ik niet alles weet. Die bewustwording geeft me verantwoordelijkheid om na te blijven denken over wat ik moet weten, wat ik kan weten, wat ik mag hopen en… wat de mens is.

Kaatje


nr.7-2015

Kaatje,  HELLUP

morgen is ’t zover
achterop mijn fiets een hele grote tas
HELLUP, ik ga naar de brugklas

in mijn mond allemaal van die akelige slotjes
en op mijn neus een hele dikke bril
‘t is dat ik MOET, niet dat ik wil

‘k heb de kriebels in mijn buik
hoe zal het morgen zijn
eigenlijk vond ik het op de basisschool best wel fijn

de leraren zijn vast groot en streng
toen nou, HELLUP me nou
ik wil weer naar mijn lieve oude juffrouw

Jeetje, wat zit ik nou toch te zeuren
over toen, toen en toen
IK GA HET GEWOON DOEN!

Morgen is het dan zover
achterop mijn fiets een hele grote tas
YES, ik ga naar de brugklas

Kaatje


nr.6-2015

Kaatje gaat sociaal

Het duurde even, maar uiteindelijk ging Kaatje ook overstag: Facebook! Ze zag overal de dikke duim voorbijkomen en vond dat het maar eens tijd werd om sociaal te gaan. ‘Hoe sociaal ga je dan, Kaatje? Wat wil je delen? Wat wil je laten zien? Wat wil je weten van die ander?

Ik deel niet vaak en als ik deel, krijg ik niet zoveel grote duimen. De ene keer besluit ik even niemand te volgen, de andere keer juist wel. De ene keer lees ik een nieuwsbericht aandachtig, de andere keer schuif ik er met mijn duim zo aan voorbij. Selectief, snel & tussendoor.

Ook onze wijk heeft een Facebookgroep; de Laares. De laatste maanden wordt er steeds meer gebruik van gemaakt, waardoor er zomaar verbinding ontstaat met iemand uit de wijk, die ik nog niet kende. Ik krijg informatie over de moestuin, ik kan stemmen over een bloemenstrook, ik zie foto’s van vroeger voorbijkomen of een verloren sleutel. Ik ervaar verbinding met de wijk, die sterker lijkt te worden, dat is mooi!

En toch… blijf ik mezelf vragen stellen over deze nieuwe manier van communiceren, want degene met wie ik communiceer: dat ben jij!   (Y)

Kaatje 


nr.5-2015

Kaatje leeft in vrijheid

Het is meestal in het voorjaar, als ik geniet van de warmte van de voorjaarszon, dat ik er aan denk. Kinderen spelen op het strandje aan het water bij een willekeurig meer. Ze maken zandkastelen, graven kuilen en halen met een emmertje water uit het meer. De schoenen gaan uit, daarna de sokken, de broek wordt eerst nog omhoog gehesen, maar al snel lopen de kinderen in blote benen het water in. Koud, brrr.

Als de kinderen spelen, denk ik. Ik denk aan de onbevangenheid van hun spel, niet gehinderd door wat er om hen heen gebeurt. Ik denk aan mezelf, als moeder, die hier in alle vrijheid kan genieten van zon, warmte en kinderen. Elk jaar weer gebeurt het met me, dat ik op dit soort momenten denk aan vrijheid. Ik kan als vrouw zonder direct dreigend gevaar op de fiets stappen en kiezen waar ik naar toe wil. Hoe anders zijn beelden uit landen, niet eens zover hier vandaan, waar mensen moeten schuilen of vluchten omdat de plek waar ze leven onveilig of gewelddadig is? Jongens, meisjes, vaders, moeders, opa’s en oma’s moeten vaak zonder veilige eindbestemming hun huis verlaten.

En ik zit aan het water, op een kleedje, te midden van spelende kinderen. Dezelfde wereld, dezelfde wezens, met een heel ander verhaal. Nederland viert op dinsdag 5 mei 70 jaar bevrijding. Welk verhaal over vrijheid wil ik blijven vertellen?

Kaatje


nr.4-2015

Kaatje en de lentekriebels

Het is zover: lente! Ontwaak uit uw winterslaap, roepen de groene knoppen aan de takken mij toe. Ik hoef geen moeite te doen, het gaat vanzelf. De tuin is een halfjaar onaangeroerd geweest als ik de eerste stappen in de tuin doe. Ik ruik het voorjaar, ik ruik de herinnering en ik ruik dat wat er aan seizoenen komen gaat. Mijn Vitamine-D tekort is spontaan weg en ik begin vol energie aan het snoeien van het siergras, aan het verwijderen van bladeren, aan het harken van het gras, aan het verschuiven van meubels en potten omdat dat net weer iets leuker staat.

Nieuwe ideeën met dezelfde dingen, dezelfde tuin, dezelfde persoon, maar met een nieuwe lente, een nieuw begin. Fascinerend hoe de natuur zich door de seizoenen heen lijkt te redden en net als ik vol energie weer opnieuw wil beginnen en wil groeien. Door het oude groen weg te halen, kan het nieuwe groeien.

Binnenkort is het Pasen, het hoogtepunt van mijn lentekriebels. Het huis wordt fleuriger door de zon, door de tulpen, door de paaseieren, waarvan we elk jaar weer teveel kopen, door buiten spelende kinderen en het contact in de straat, dat opleeft als je samen weer buiten komt. Pasen is voor mij een moment, dat het me soms gelukt is, om het oude in mezelf op te ruimen en met frisse moed opnieuw te beginnen en nieuwe kansen te zien. Als ik dat gevoel in mezelf kan oproepen, dan is het werkelijk LENTE!

Ik wens u ook een fijne lente & een vrolijk paasfeest

Kaatje


nr.3-2015

Kaatje en de zegels

Normaal gesproken fiets ik vanwege de school van dochterlief de andere kant op voor boodschappen. Na het wegbrengen van plastic afval in de oranje container aan de Leliestraat, besloot ik deze keer door te fietsen naar die andere winkel, aan de overkant van de singel.

Met het boodschappenlijstje in mijn broekzak, als houvast voor ik iets mocht vergeten, zocht ik alle spullen bij elkaar. Ik liep naar de kassa, laadde de spullen op de band en wachtte geduldig af tot het mijn beurt was om de spullen in te laden en af te rekenen.

Voor me stond een oudere dame. Ze spaarde zegeltjes en vertelde aan de kassière dat ze haar spaarkaart bijna vol had. Na het afrekenen moest ze nog 3 zegeltjes. Ik was niet bekend met de actie, maar mijn aandacht werd getrokken door de trots van de oudere dame, dat het haar bijna gelukt was om de kaart vol te krijgen.

De oudere dame laadde in, betaalde, ontving een zegeltje en toen was het mijn beurt. Onder het inladen kwam er spontaan iets uit mijn mond; ‘Mevrouw, als u nou even wacht, dan krijgt u mijn zegeltjes’. Ik laadde in, betaalde en kreeg… 3 zegeltjes. Precies genoeg voor de oudere dame om de kaart vol te krijgen. De dame straalde van geluk. Buiten praatten we nog wat met elkaar, tussen de karren, naast ons de bus die kwam en ging, mensen die de winkel in en uit gingen en ze vertelde me haar verhaal.

Dankbaarheid & een geluksmoment, ze straalde! Haar dochter zou gelijk het boodschappenpakket ophalen en samen deelden ze dan het boodschappenpakket. Drie zegeltjes waren nodig voor dit geluksmoment. Hoe vaak gooi ik zegeltjes weg? Is er in onze wijk een verzamelpunt voor niet gebruikte zegeltjes?

Kaatje.        Oh ja, heeft er iemand nog kristalzegels over 🙂 ?


nr.2-2015

Kaatje ontmoet toevallig

Het was een paar dagen voor Kerst toen ik hem ontmoette. Ik vroeg naar zijn adresgegevens en ontdekte dat hij vlak achter mij moest wonen. We liepen in gedachten de straten af waar we woonden. Hij vertelde waar hij woonde en ik vertelde waar ik woonde. Onze paden kruisen elkaar regelmatig, zonder dat we elkaar eerder gezien of ontmoet hadden. Vijftig jaar woont hij er al, ik zes. Een wereld van verschil in beleving van de wijk waar we beide wonen.

En zo ontmoet ik vaker mensen als ik de adresgegevens vraag. Aanvankelijk vol verbazing dat we elkaars overburen, achterburen of wijkgenoten zijn tot het moment dat je belangrijk voor elkaar wilt zijn én blijven.

Blijven zoeken naar verbinding als het moment zich voordoet. Ik wil die onbevangenheid in ontmoeten blijven ervaren als ik u als wijkgenoot ontmoet. Ook als ik soms niet in de juiste stemming ben of wanneer ik eigenlijk geen tijd heb voor een ontmoeting. In de ontmoeting schuilt de mogelijkheid om elkaar beter te leren kennen. Als de ander een gezicht krijgt en een naam, kan het zomaar zijn, dat de ander heel anders is, dan je vooraf dacht. Bijzonder toch, dat ook mij dit steeds weer overkomt en ik achteraf zoveel plezier ervaar in ontmoeten!

Ik ga binnenkort een kopje theedrinken bij de achterbuurman. Dat heb ik hem beloofd!

Kaatje


nr.1-2015

Kaatje droomt over 2015

Vlak na Sinterklaas begon de aanloop naar de Kerst. Op veel plekken gingen lichtjes branden, binnen en buiten, werden de kerstbomen opgezet en zo langzamerhand kwamen we meer of minder in kerststemming. Sinterklaas, Kerst en Oud en Nieuw, de maand december vloog voorbij en dan ineens staat het jaar 2015 voor de deur.

Hoe denk ik over 2015? Hoe heb ik 2014 ervaren? Een jaar kan voor u misschien heel lang geduurd hebben door tegenslag en verlies of misschien ging het razendsnel voorbij door nieuwe uitdagingen en goede berichten. Van vrienden of familie kan ik me een beetje inleven hoe 2014 is verlopen, maar van veel meer mensen weet ik het niet.

We hebben herinneringen aan 2014 met ingrijpende gebeurtenissen die ons allemaal raakten, zoals de vliegtuigramp in Oekraïne, het aanhoudend geweld in Syrië en Irak, ebola in west-Afrika. Je zou zomaar je dromen kunnen verliezen door alle nieuwsberichten, groot en klein, ver weg of dichtbij. Wat kan het soms nodig zijn om een jaar af te sluiten vanwege tegenslagen of verlies, of om opnieuw te beginnen of om juist verder te gaan waar je mee bezig was.

We leven ieder verschillend naar 2015 toe. Terwijl ik dit schrijf denk ik aan de uitzending van Desmond Tutu in de NTR College Tour met Twan Huys. Tutu sprak de aanwezigen, vooral de jongeren in de zaal, aan om te blijven dromen over een betere wereld; ook jij, en jij, en jij, en jij, en jij en… ook ik! Doet u mee?

Kaatje wenst u al het goede in 2015! Gelukkig Nieuwjaar!


nr.10-2014

Kaatje praat over 25 jaar kinderrechten

Op 20 november jongstleden werd 25 jaar geleden (in 1989) het Kinderrechtenverdrag van de Verenigde Naties aangenomen. Er zijn 193 landen lid van het Kinderrechtenverdrag. Nederland heeft ook het VN-Kinderrechtenverdrag ondertekend en geratificeerd. Dat betekent dat verplichtingen onder het Kinderrechtenverdrag bindend zijn voor de Nederlandse staat. In totaal zijn er 54 artikelen waarin afspraken over de rechten van kinderen en jongeren tot 18 jaar zijn opgeschreven. Kaatje praat aan tafel met 2 jonge meiden uit wijk over het Kinderrechtenverdrag. Waarom is het belangrijk dat er kinderrechten zijn? Welke artikelen spreken jou het meeste aan als kind? Voldoet de wijk Laares aan het Kinderrechtenverdrag? Boeiende vragen, die leiden tot een boeiend gesprek; Het is belangrijk dat je als kind een naam hebt en dat mensen je naam gebruiken. Soms gebeurt het, dat kinderen je een bijnaam geven, wat je zelf niet leuk vindt. Gebruik alleen de bijnaam als het kind dat zelf wil (artikel 7). Heb respect voor hoe iemand is en er uit ziet. Ben en doe niet zoals een ander wil, maar zoals je zelf wilt (artikel 8). Jongens en meisjes moeten rekening met elkaar houden en je hebt recht op een eigen plekje voor privacy (artikel 16). Je mag zelf kiezen wat voor een geloof je hebt. Het mag je niet opgedrongen worden door ouders of andere volwassenen. De meiden verwijzen naar de toestand in Syrië en Irak (artikel 14). Als kind kun je niet voor jezelf zorgen, daarom is het belangrijk dat ouders verantwoordelijkheid nemen voor de zorg voor hun kinderen. Soms kunnen de ouders dat niet en dan is het goed dat er pleeggezinnen zijn (artikel 18). Elk kind heeft dezelfde rechten, ook al ben je anders dan de ander, toch ben je net zoveel waard als ieder ander. Kinderen zijn voor de wet gelijk (artikel 2). Ieder mens jonger dan 18 jaar is een kind (artikel 1).

Het is belangrijk dat de Kinderrechten er zijn, zodat alle kinderen veilig kunnen opgroeien, naar school kunnen gaan en er genoeg speelruimte is voor alle leeftijden. De meiden ervaren de Laares als een veilige wijk voor kinderen, een wijk die voldoet aan het Kinderrechtenverdrag. Tussendoor praten we over ervaringen van kinderen uit de klas of uit de buurt waarvan we weten, dat ze minder veilig zijn opgegroeid. Maar we praten er ook over, dat we soms ook niet weten of kinderen wel veilig op kunnen groeien in hun eigen omgeving… Bijzonder was het om in gesprek te zijn met 2 mooie mensen die kind kunnen zijn én nadenken over de wereld waarin zij leven. Wat kunnen we veel van jullie leren! Dank jullie wel, Dianne Goosen en Maud Silderhuis.

Kaatje.

Voor meer informatie over het VN-Kinderrechtenverdrag: kinderrechten.nl


nr.9-2014

Kaatje duikt in het archief

Zo was de Laares. Foto’s van een tijd geleden, toen alles anders was, zou u misschien wel zeggen? Wat is er veel veranderd door de jaren heen en telkens weer waren het buurtbewoners die hun steentje bijdroegen voor een prettige woonomgeving. Waar ben je naar op zoek in een archief? Wat vind je er? Samen zochten we, samen vonden we. Je neemt een duik in de geschiedenis, je probeert een beeld te krijgen van hoe het toen geweest zou moeten zijn. Je probeert iets herkenbaars te vinden, iets dat je nu nog zou kunnen ervaren als wijkgenoot. Een duik in het archief, misschien wel op zoek naar de ziel van een wijk…? De ziel van de wijk, de herinnering van de geschiedenis, de ervaring van toen. Ik dook in het archief vanuit mijn eigen geschiedenis als niet-Enschedeër en ik vond verbinding. Misschien wel met de ziel van de wijk, omdat ik me verbonden voel met de mensen die hier nu wonen, die hier nu samen leven. Ik realiseer me dat er mensen zijn die verlangen naar toen, ik realiseer dat er mensen die niet anders willen dan nu en ik realiseer me dat er mensen zijn, die verder willen dan nu. En weet u, misschien is dat wel de mooiste samenstelling van een wijk! Zo werk je samen aan de toekomst van een mooie wijk, zonder te vergeten wat er nu is en wat er toen allemaal als wijkbewoners opgebracht is. Een duik in het archief was nog niet zo slecht, nu is het tijd voor een kopje thee :-)!

Kaatje.


nr.8-2014

Kaatje wandelt door de Laares

Waar is de Zwanesteeg gebleven? Onlangs liep ik samen met een oudbewoonster van de Laares door de wijk, op zoek naar de oorspronkelijke Zwanensteeg. Mevrouw Wisseborn-Post was samen met haar man eigenaar van smederij Wisseborn, destijds gelegen aan de Zwanensteeg. De oude steeg met haar verhaal was voor mij, als niet-Enschedeër, niet terug te vinden in de nieuwe Laares. Inmiddels heeft de Zwanensteeg een nieuwe plek gekregen als zijstraat van de Laaresstraat, naast de Spaanse Sociëteit. We slenterden door de geschiedenis van de wijk en maakten een reconstructie van de straten zoals ze jaren geleden bestonden. De Zwanensteeg was een doodlopend straatje, een zijstraat aan het begin van de Minkmaatstraat. Met toen aan de ene kant de tuinen die hoorden bij de huizen aan de Oldenzaalsestraat, aan de andere kant de smederij van Wisseborn met het bekende paardenhoofd aan de gevel en aan het einde van de straat de hoge fabrieksmuur van Blijdenstein. (Foto van paal met oorspronkelijk Zwanensteeg). Ze vertelde me het verhaal van haar jeugd, waar de ingang was van de werkplaats, waar de ingang was van hun huis. Ze vertelde over het bedrijf Christiaan Janssen en de grote parkeerplaats, over dat de Begionastraat begon bij de Laaressingel en stopte bij de Rozenstraat! Terwijl wij met pen en papier de oude situatie tekenden, waanden we ons decennia terug. We vergaten het grote appartementencomplex, de nieuwe huizen en het hofje. We zagen de hoge muur van Blijdenstein en het doodlopende straatje waar in april 1945 zich het drama afspeelde; een broer en twee zussen werden vermoord door een jongeman. Achter ons leek het alsof het paardenhoofd met ons mee keek. We keken elkaar aan; ‘Zullen we de Zwanensteeg weer verhuizen naar zijn oorspronkelijk plek en het paardenhoofd terughangen?’ (Foto van nieuwe Zwanensteeg). Het leek ons een goed idee… Hoe zou u dat vinden? Met dank aan de verhalen van mevrouw Wisseborn-Post en zie voor meer achtergrondinformatie het boek ‘Zo was de Laares’, te verkrijgen bij de wijkcommissie. Zwanensteeg nu Begoniastraat.

Kaatje.